Geplaatst op 24 04 2026
Excellenties, dames en heren,
Van harte welkom op deze receptie ter gelegenheid van Koningsdag 2026! Wat ziet u allen er weer prachtig uit. Zeer feestelijk! Dat doet mij een groot genoegen. En naar ik verwacht, niet alleen mij; maar ook degenen die soms met kritische ogen kijken naar de vele bezoekers die ik sinds mijn aantreden als Gouverneur inmiddels heb mogen ontvangen Het zal hen en eenieder zijn opgevallen dat ik ruimhartig wens te zijn bij het ontvangen van mijn gasten. Niet iedereen is in de positie om geheel volgens “protocol” te verschijnen. Maar de meeste bezoekers doen echt hun best om goed voor de dag te komen. En dat waardeer ik.
Het Paleis is weliswaar de ambtswoning van de Gouverneur; maar mijn inzet is erop gericht om het Paleis zoveel mogelijk toegankelijk te maken voor het algemeen publiek. Dat is ook een van de redenen voor de vele opwachtingen die ik in de afgelopen periode heb gehouden. En ook waarom middels de foto’s van de bezoeken verschillende ruimtes van het Paleis getoond worden, zodat eenieder, ook degenen die niet op bezoek zijn geweest, een beeld krijgen van hun Paleis.
Wat een verrijking zijn al deze bezoeken geweest! Deze bezoeken geven immers niet alleen de kans op een hernieuwde, maar vooral ook een verdiepende kennismaking met onze dushi Korsou. Daar komt bij dat iedere bezoeker een mooi cadeau met zich brengt, namelijk het cadeau van hoop voor en betrokkenheid bij de mensen van ons Land. Er bruist hier van alles in de samenleving van Curacao. Tremendo!
Ik heb niet alleen de ministers gesproken over hun ambitieuze plannen voor het land, maar ook de fractieleiders in de Staten, diverse colleges en adviesorganen, en daarnaast tal van maatschappelijke organisaties die in het land actief zijn. Allen met goede intenties en initiatieven om ontwikkelingen in het land te stimuleren. Ook heb ik enkele individuele burgers gesproken over zaken die hen na aan het hart liggen. Daarmee krijgen zij -wat mij betreft- niet alleen een luisterend oor, maar ook de erkenning die zij voor hun inzet verdienen.
Dat alles geeft hoop en energie; omdat de wil er is om er iets van te maken. Dat proef ik tenminste.
Natuurlijk worden er door mijn gasten ook zorgen geuit; over de ontwikkelingen in de wereld en de regio. Of over maatschappelijke problemen en uitdagingen op Curacao zelf. En hoe die elkaar raken. Daaruit spreekt betrokkenheid; en vaak ook de wil om iets te ondernemen; en om die uitdagingen aan te pakken. En dat is belangrijk; want de vraagstukken waarvoor we ons gesteld zien zijn zo complex dat deze niet eenvoudig zijn op te lossen. Niet door een enkele burger alleen; of door een enkele maatschappelijke organisatie alleen; maar ook niet door de overheid alleen. We hebben elkaar daarbij nodig.
Het sleutelwoord is daarbij “samenwerking”! Samenwerking tussen alle betrokken partijen; en daarbij kunnen we en moeten we -ook als eilandbewoners- over onze grenzen heen kijken. Dus ook samenwerken met onze buureilanden en landen, en in het kader van internationale organisaties waar we als land onderdeel van uitmaken, zoals de Caricom, waarvan we sinds vorig jaar geassocieerd lid zijn; en de Europese Unie, waarmee we via het Koninkrijk als LGO verbonden zijn. En ja, waarom ook niet; samenwerken in het kader van de landen van het Koninkrijk zelf, hetgeen ook de inzet van onze regering. Weliswaar zijn we met elkaar verbonden door een beladen geschiedenis; maar we kunnen ook een gezamenlijke toekomst hebben, als we dat willen en ons daarvoor inzetten. Daarbij is uiteraard eerlijk en openhartig overleg cruciaal. En dat we elkaar als volwaardig en volwassen partner behandelen en aanspreken. Dat brengt eigenaarschap met zich en dus ook verantwoordelijkheden die we zullen moeten dragen en waarmaken.
Want de uitdagingen zijn legio: en zien op veiligheid, sociale vraagstukken (zoals armoede en vergijzing), scholing en ontwikkeling, diversificatie van de economie en daarmee van de werkgelegenheid en ook betaalbare huisvesting, zorg voor onze prachtige natuur maar ook op het gebied van onze overheidsorganisatie en financieel beheer. Bij dat alles kunnen we inzichten en ervaringen van elders goed gebruiken. Uiteraard zijn daarbij aanpassingen naar onze omstandigheden en mogelijkheden van belang. Maar daar zijn wij dan zelf bij; om dat te bewaken en naar eigen smaak te implementeren.
We kunnen en moeten groeien naar een situatie waarin wij in toenemende mate in staat zijn om onze maatschappij te laten functioneren; naar de eisen en standaarden van deze tijd. En om daarmee recht te doen aan de noden en wensen van onze burgers, vanuit een besef van onze eigen verantwoordelijkheid. Want daar moet het ons toch om gaan; om met elkaar een volgwaardige gemeenschap te vormen en om ons leven in gezamenlijkheid naar een hoger plan te tillen. Ook vanuit het oogpunt van hartelijkheid en medemenselijkheid, zodat we niemand in zijn ontwikkeling te kort doen.
Daar mag het -op zichzelf gerechtvaardigde- streven naar autonomie toch geen beletsel voor zijn? Ik denk het niet. Onze autonomie geeft ons immers de vrijheid om te kiezen op welke wijze en of met wie wij onze landsaangelegenheden aanpakken. En geloof mij; dan zijn er op dagelijkse basis nog voldoende kwesties en uitdagingen om onze tanden op stuk te bijten. Maar dan zijn we in ieder geval in gezamenlijkheid geëquipeerd om die uitdagingen aan te pakken. De keuze is dan aan ons.
Helaas zijn er ook zaken die de macht van ons eiland en ook van ons Koninkrijk te boven gaan. Dat is ook een fact of life. Ik refereerde al even aan de geopolitieke ontwikkelingen. Ook in mijn nieuwjaarstoespraak kon ik er al niet omheen om dat te benoemen door de toen recente ontwikkelingen omtrent Venezuela. In feite is de situatie daarna alleen maar prangender geworden met de conflicten in het Midden-Oosten.
Ook in dat verband is het van belang om deel uit te maken van een groter geheel. Zeker als kleine eilandstaat. Maar dat ontslaat ons niet van de plicht om ons zo goed mogelijk voor te bereiden; en om niet achterover te leunen; of er maar op te rekenen dat “onze grote broer aan de andere kant van de oceaan” de klappen wel opvangt en zo nodig bijspringt als we daadwerkelijk de gevolgen gaan merken als conflicten elders op de wereld escaleren. Dan zullen we er toch ook zelf alles aan gedaan moeten hebben om de gevolgen zoveel mogelijk zelf op te vangen, met name ten behoeve van de zwakkeren in onze eigen samenleving. Want die verantwoordelijkheid hebben we toch in de eerste plaats zelf.
Daarom is het goed om te zien dat we werken aan de weerbaarheid van ons eiland en ons volk door het opbouwen van onze crisisorganisatie en ook bijvoorbeeld door het versterken van onze Curaçaose Militie, met ondersteuning van Defensie in het Caribisch Gebied. En om aldus voorbereidingen te treffen voor eventuele moeilijkere tijden. We zullen deze handjes dan hard nodig hebben.
Beste mensen,
Maar laten we vooral ook niet vergeten dat we vandaag al Koningsdag vieren; en dat is ook de dag waarop we Koninklijke Onderscheidingen uitreiken aan onze medeburgers die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor onze gemeenschap.. Vanochtend heb ik dat voor het eerst in dit ambt mogen doen, namens Zijne Majesteit de Koning, Willem Alexander. Een bijzondere eer!
Veertien decorandi heb ik de versierselen mogen opspelden; vanuit diverse sectoren; van onderwijs tot zorg en van sport tot scouting en van fysiek en geestelijk welzijn tot veiligheid. U zult hen herkennen aan de versierselen die zij vanavond met trots dragen op hun borst. U kunt hen feliciteren met de erkenning die zij daarmee hebben gekregen. Graag verzoek ik u allen om voor hen te applaudisseren en hen daarmee te bedanken voor de inzet voor onze gemeenschap!
Tot slot nodig ik u allen graag uit om samen met mij het glas te heffen ter ere van Koning Willem Alexander; Lang leve de Koning, hoera, hoera hoera!
